وقتی از بیرون می یام باید زود لباسام را عوض کنم. چون در غیر این صورت، یک وقتی مثل الان همینطور که سرم میره توی کامپیوتر و برخلاف معمول کسی از پاچه هام آویزون نمی شه که برو کنار دوست ندارم همه حواست به اون باشه، به من هم توجه کن. جیب هام از کیف و کلید خالی میشه. و در سکوتی غیر معمول من غرق اینترنت میشم و کوچولوی کنجکاو من هم غرق محتویات کیف پولم. وقتی به خودم میام که دیگه از سکوت و آرامش خبری نیست، کیف پول تو دست های من است وصدای جیغ و گریه ی اعتراض اون .... خوب که فکر می کنم می بینم که حق داره، من با تمام بزرگیم نسبت به اون هنوز هم وقتی که کیف پول می بینم دلم می خواد، صاحبش بهم اجازه بده که عکسها و کارتهای توی کیف اش را ببینم چه بسا پول هایش راهم بشمرم...همه کیف پول ها شبیه صاحب هاشونن، اینگار که به دفترچه برنامه روزانه آدم ها سر می زنیم، یا حتی بیشتر به هزارتو هاشون، خاطراتشون