سلام
مدتی می شه که چیزی ننوشتم، آخه این لبتاب دوتا رقیب دیگه هم داره که به من مهلت نمیدند. تصمیم داشتم که توی بلاگفا شروع کنم نوشتن ولی چون اینجا را روز تولدم درست کردم دلم نیامد. یادم، هفته ی قبل چهار شنبه بود که برای اولین بار یک اسراییلی دیدم. نخندید ! من خودم هم باورم نمی شد که با دیدن یک اسراییلی شگفت زده بشم، ولی خب حق دارم دیگه، وقتی توی جمع دوستانه از یک تازه وارد که ان بدونه تو ایرانیی بپرسی کجاییه؟ بعد اون با لهجه به انگلیسی بگه که اسراییلی و اولش تو درست متوجه نشی و بعد دوست آلمانی ات بهت بگه که اون کجاییه باعث میشه که همه بخندند! امان از دست سیاست
با تمام اسراییلی بودنش اون روز جمع مون طعم شرقی به خودش گرفته بود، هم دلنشین بود و هم دلگیر... آخرش وقتی دختر دو ماهش را پیش علی من آورد و به علی من گفت: شلام علی! با دختر من اشنا شو... دلم بیشتر گرفت ...از این همه قرابت و غربت. نمی دونستم که انها هم به هم سلام می کنن. ولی خب با لهجه ی خودشون.... دفعه ی بعد که ببینمش به جای "هللوو" بهش سلام می کنم، مثل دوست مسلمان مراکشیم
